Articles
Categories :
ความสุข ไม่ใช่เพราะครอบครองมากมาย แต่เพราะพอใจในสิ่งที่ตนมี
เรื่องราวต่อไปนี้ แปลจากบทความที่ตีพิมพ์ในนิตยสารฮ่องกง เมื่อคุณอ่านจบแล้ว จะรู้ว่า "ความสุข ไม่ได้เกิดจากการที่ครอบครองสิ่งของมากมาย แต่เพราะพอใจในสิ่งที่ตนมี"

                เธออายุน้อยกว่าเขายี่สิบปี ตอนแต่งงานกับเขานั้น คนในหมู่บ้านนึกว่าเธอคงได้แต่งงานกับเศรษฐี มีแต่เธอที่รู้ว่าที่แท้เขาเป็นผู้ชายแบบไหน เขาเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งตัวดำ ขี้เหร่ ฟันเหลือง แต่ตอนแม่สื่อมาแนะนำ ไม่ได้บอกอย่างนี้  บอกเพียงแต่ว่าเป็นผู้ชายที่เมื่อก่อนครอบครัวยากจนก็เลยยังไม่ได้แต่งงาน และยังหาภรรยาไม่ได้
                สมัยนั้น คนที่ยังไม่มีภรรยาก็ไปหาแถวๆ บนดอย มีเสฉวน ซานซี หูหนาน จ่ายเงินไม่กี่พันเหรียญก็ได้ภรรยามาแล้ว ชายคนนั้นฝากคนช่วยหาภรรยาให้เขา นั่นคือเธอซึ่งเป็นม่ายสามีตาย แม่สื่อบอกว่าผู้ชายคนนี้รวยนะ มีอาชีพช่างฝีมือ  
                ผู้หญิงอย่างเธออยากจะหนีออกจากบ้านหลังนั้นเต็มประดา ไม่ได้ถามว่าผู้ชายเป็นช่างอะไร ก็รีบแต่งแล้ว ต่อมาถึงรู้ว่าอาชีพช่างฝีมือของเค้าคือตากแดดตากฝนซ่อมรองเท้า ประกอบกับผู้ชายหน้าตาขี้เหร่มากอีกด้วย ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกหลอก ครั้นจะกลับไปก็ไม่เหลือทางให้เดินแล้ว พ่อแม่สามีเรียกเธอเป็นคนกินผัว เป็นตัวซวย
                หลังแต่งงาน ชายคนนี้ตามใจเธอทุกอย่าง เจียดเงินซื้อของขวัญ อย่างตลับแป้งผัดหน้า ลิปสติก ยังมีลิ้นจี่อีกหลายพวง โตมาจนอายุสามสิบ ยังไม่เคยใช้ลิปสติก อย่าว่าแต่กินลิ้นจี่เลยไม่นาน เธอรู้สึกว่าตัวเองมีความสุข โชคดีกว่าสนมเอกหยางกุ้ยเฟยเสียอีก
                ตอนกินลิ้นจี่ ผู้ชายไม่กิน ได้แต่นั่งมองเธอกินด้วยสายตาแสนซื่อ "เธอก็กินด้วยกันสิ" "ฉันไม่ชอบกิน แค่มองเธอกิน ฉันก็พอใจแล้วหละ" ต่อมา เธอไปที่ตลาด เลยได้ถามราคาลิ้นจี่ ช่างน่าตกใจจริง ครึ่งกิโลตั้งยี่สิบหยวน (เกือบร้อยบาท) น้ำตาซึมออกมาคลอหน่วยตา ทำไมเขาจะไม่ชอบกินล่ะ เขากินไม่ลงเพราะมันแพงมากต่างหากเธอเลยตัดสินใจรักเขา ตื่นแต่เช้าทำอาหารให้เขา ตกเย็นก็ทำอาหารร้อนๆ ไว้รอเขากลับบ้าน
               
                                                      


                หน้าหนาวสามีซ่อมรองเท้าข้างถนน หนาวจนตัวแทบเป็นน้ำแข็ง ผู้หญิงเอาเท้าสามีซุกไว้ที่อ้อมอกของตัวเอง สามีรู้สึกปลื้มใจมาก บอกว่าชาติก่อนเขาคงทำบุญมามากถึงมีวาสนาได้แต่งงานกับเธอ นี่คือเหตุที่เขาอยู่มาจนอายุห้าสิบแล้วยังไม่ได้แต่งงานก็เพราะรอเธอนี่แหละ ใจคนเป็นภรรยา พองฟูด้วยความสุขใจ
                เธอเห็นสามีทำงานเหน็ดเหนื่อยมากก็รู้สึกปวดใจ จึงบอกว่า เราซื้อเครื่องมือซ่อมรองเท้าอีกเครื่องเถอะ ฉันไปทำงานกับเธอ สามีไม่ยอม บอกฉันหาเงินมากพอเลี้ยงเธอได้ แต่ภรรยาอยากจะช่วยจริงๆ ดังนั้น ในตลาดจึงมีหญิงสาว ชายแก่นั่งแนบชิดกัน ช่วยกันซ่อมรองเท้า พอว่างก็พูดคุยกันอย่างมีความสุข
                ฤดูหนาว ลมแรงมาก มือทั้งคู่ของภรรยาทั้งแข็งทั้งแดง หูก็กลายเป็นสีเขียวบ้าง ม่วงบ้างสามีซื้อมันเผา สีแดงส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ปอกเปลือกมัน เป่าให้หายร้อน แต่ไม่กินเอง ป้อนให้ภรรยา ภรรยากัดแล้วเป่าให้สามีกิน พวกเขากินกันคนละคำ รู้สึกเหมือนกินอาหารเลิศรส ราคาแพง ที่แท้อาหารแห่งความรัก เป็นเช่นนี้
                วันหนึ่ง สามีพูดกับภรรยาว่า ฉันคงต้องไปก่อนเธอสักวันหนึ่ง ภรรยาร้องไห้บอก ฉันไปกับเธอด้วย สามีบอก ไม่ได้ ตอนนี้เงินเรายังมีไม่มาก ต้องหาเงินอีกหลายปี ถึงตอนเธอแก่แล้วจะได้มีเงินใช้ ฉันยังปลูกต้นไม้ไว้ห้าร้อยต้น พอถึงวันที่ฉันจากไป เธอทำมาหากินไม่ไหว ต้นไม้ห้าร้อยต้นนี่ก็โตแล้ว มันคงพอเลี้ยงเธอต่อไปได้ ภรรยาโผเข้าหาอ้อมกอดสามีแล้วร้องไห้ ห้าร้อยต้น แค่ห้าร้อยต้นน่ะหรือ
                ตลอดชาตินี้ ไม่เคยมีใครคิดทำอะไรเพื่อเธอ แต่ผู้ชายคนนี้กลับคิดถึงวัยชราของเธอ เธอรู้สึกว่าชาตินี้เกิดมาช่างคุ้มค่านัก คนในเมืองนิยมต้นไม้ความรัก ต้นไม้คู่ครอง ต้นไม้ที่สามีปลูกให้ยังมีค่ามากกว่าต้นไม้เหล่านั้นเป็นหมื่นเท่าเพราะเป็นต้นไม้ร่วมใจรักของสามีภรรยา
                เมื่อความรักครอบครองหัวใจ ก็จะสมปรารถนา ความสุขไม่ได้เกิดเพราะได้ครอบครองสิ่งของมากมายแต่เป็นเพราะพอใจในสิ่งที่ตนมี


โพสเมื่อ: 2016-11-04

ผู้เข้าชม: 138